تبلیغات
شهید اسدی - هو الحق

شهید اسدی

با سلام ... ورود شمارا به وبلاگ شهید اسدی خوش آمد میگویم ...

مرحوم حاج محمد اسماعیل دولابی كه از نوادر روزگار ما در سیر و سلوك و عرفان و اخلاق بود، 

در جمع كاركنان سازمان اوقاف به ذكر خاطره ای از پدر بزرگوارشان ، فرمودند :
من در جوانی با پدرم كار می‌كردم. زمین كشاورزی داشتیم، برای رسیدن به زمین خودمان ناچار بودیم از داخل یك زمین دیگر كه موقوفه بود عبور كنیم.

 وقتی از داخل آن زمین وقفی خارج می‌شدیم پدرم كفشهایش را درمی‌آورد و به هم می‌زد تا اگر ذرات خاك به آن چسبیده جدا شود و می‌گفت مبادا از مال وقف چیزی با كفش ما به ملك دیگری برود.

گذشتگان در استفاده از مال وقف خیلی احتیاط می‌كردند و این در بین مردم یك سنت شده بود.

حافظ هم به همین نکته اشاره دارد: ز مال وقف نبینی بنام من درمی

مرحوم آقای دولابی پس از نقل این خاطره حالت انكسار و افسردگی را در چهرة جمع حاضر مشاهده كرد و از آنجا که مبادا سنگینی مسئولیت و حساسیت مال اوقاف موجب پشیمانی از خدمت در اوقاف گردد بلافاصله چنین ادامه دادند: البته این را هم بدانید كه خدمت كردن برای حفظ مال وقف و عمل به نیات خیر گذشتگان آنقدر ثواب دارد كه هیچ خدمتی به پای آن نمی‌رسد. زحمات شما مثل این است كه آن واقف پس از دویست سال الآن زنده است و با مال موقوفه‌اش به مجلس عزاداری سیدالشهدا(ع) خدمت می‌كند.



[ چهارشنبه 11 دی 1392 ] [ 02:37 ب.ظ ] [ محمود بیگلو ]

[ نظرات() ]